Şehzade Savcı Bey, Osmanlı Devleti’nin kuruluş dönemindeki en trajik ve rasyonel devlet aklının ne kadar acımasız olabileceğini gösteren ilk büyük isyan bayrağıdır.
I. Murad’ın (Hüdavendigâr) en küçük oğludur. Babası Balkanlar’da fetihlerle meşgulken, kendisi genç yaşta taht şehri Bursa’da vekil (taht muhafızı) olarak bırakılmıştır.
İsyanın Perde Arkası
1373 yılında Bizans İmparatoru V. İoannis Palaiologos’un oğlu Andronikos, babasına karşı bir isyan hareketi başlatır. Bursa’da tek başına devlet idaresini elinde tutan ve gençliğin verdiği hırsla hareket eden Savcı Bey ile Andronikos’un yolları bu süreçte kesişir. İki şehzade, babalarının Balkanlar’da birlikte seferde olmasını fırsat bilerek ittifak kurarlar ve aynı anda babalarına karşı isyan bayrağı açarlar. Savcı Bey, Bursa’da kendi adına hutbe okutarak bağımsızlığını ilan eder.
Karşılaşma ve Sonuç
Durumu haber alan Sultan I. Murad, rasyonel ve sert askeri tedbirleri hemen devreye sokar. Bizans İmparatoru ile anlaşarak Anadolu’ya döner. Osmanlı ordusu ile Savcı Bey’in topladığı kuvvetler Bursa yakınlarında, Kite Ovası'nda (bugünkü Ürünlü mevkii) karşı karşıya gelir.
I. Murad, savaş meydanında oğlunun yanındaki askerlere hitap ederek teslim olurlarsa affedileceklerini söyler. Savcı Bey’in ordusu çözülür; genç şehzade yakalanarak babasının huzuruna çıkarılır.
I. Murad, devletin bekası ve otoritenin sarsılmaması adına rasyonel ama çok trajik bir karar verir: Savcı Bey’in önce gözlerine mil çekilir, ardından boğdurularak idam edilir (1373). Cenazesi Bursa’ya getirilerek dedesi Orhan Gazi’nin türbesine defnedilir.
Bu olay, Osmanlı tarihinde bir padişahın kendi oğlunu devletin bölünmez bütünlüğü (nizam-ı âlem) için kurban ettiği ilk rasyonel ve kanlı tecrübedir.
Yorum Gönder